Recenzja Diabeł ubiera się u Prady

 Skoro niedługo w kinach pojawi się  Diabeł ubiera się u Prady 2, postanowiłam napisać recenzję pierwszej części.

Diabeł ubiera się u Prady to ekranizacja powieści Lauren Weisberger o tym samym tytule, który okazał się bestsellerem.

Opowiada historię młodej dziennikarki, która znajduje zatrudnienie w magazynie o modzie o nazwie "Runway", mimo że sama nie jest nią zainteresowana. Andrea Sachs (Anne Hathaway) ma nadzieję, że rok przepracowany w tym czasopiśmie będzie przepustką do dalszej kariery niezwiązanej z modą. Sytuacja komplikuje się, gdy jej szefowa, Miranda Priestly (Meryl Streep), okazuje się być kobietą w piekła rodem. Czy Andy uda się spełnić swoje marzenie? A jeśli tak, to za jaką cenę?

Diabeł ubiera się u Prady to świetna komedia, która pobieżnie porusza takie tematy jak toksyczne miejsce pracy i wyścig szczurów. Niektóre zachowania Mirandy podpadały pod mobbing, jednakże głównym tematem są losy głównej bohaterki. Pod wpływem środowiska Andrea zaczyna przemianę: mimo że kiedyś wyśmiewała kobiety, których pasją jest moda, z czasem staje się jedną z nich.

Jak zauważa główna bohaterka: to stara Andy, ale w nowych ciuchach.

Jej chłopak i przyjaciele mają za to odmienne zdanie. Uważają, że dziewczyna zmieniła się również wewnętrznie i to na gorsze. Okazuje się, że w świecie mody nie ma miejsca na sentymenty. By osiągnąć sukces, Andrea musi podeptać marzenia innej osoby.

Co mnie zdziwiło w tym filmie to ciągłe uszczypliwości związane z wagą głównej bohaterki. Nie była ona przecież bardziej otyła od pierwszej asystentki, Emily.

Co więcej irytowała mnie postawa chłopaka Andy. Nate nie wspierał swojej dziewczyny w spełnieniu jej marzeń. Był kapryśny i niewyrozumiały. 

Mimo tego uważam, że to świetna produkcja będąca niewymagającą ale przyjemną rozrywką i z niecierpliwością czekam na Diabeł ubiera się u Prady 2.

Ocena: 4,5/5